Twee weken, vier staten, eindeloze weidsheid

Nevada, Utah, Arizona, Californië – al lange tijd droomde Agnes Anna Sadowski van het Amerikaanse zuidwesten met zijn uitgestrekte landschappen, spectaculaire formaties en karakteristieke licht. In oktober 2025 werd die droom werkelijkheid. In haar bagage: de lichte TAMRON 25–200mm F/2.8–5.6 Di III VXD G2. Hier vertelt ze hoe zij deze reis heeft beleefd.

Het voelt alsof ik me op een andere planeet bevind. Grijsblauwe halfwoestijnen, surrealistische rotsformaties en een licht dat praktisch elke minuut verandert. De “Moonscape Overlook” doet zijn naam werkelijk eer aan.

Dit moment in de legendarische Badlands van Utah is een van de fotografische hoogtepunten van mijn reis door het Amerikaanse zuidwesten. In slechts twee weken reis ik door vier staten: Nevada, Utah, Arizona en Californië. Mijn metgezel is Tamrons nieuwe all-in-one zoomlens, de 25–200mm F/2.8–5.6 Di III VXD G2, die ik uitgebreid kan testen in combinatie met mijn Sony A7 IV.

De compacte 28–200mm reiszoom was al een trouwe metgezel op eerdere reizen. Des te blijer ben ik dat Tamron bij de opvolger het groothoekbereik heeft uitgebreid naar 25 mm, terwijl het lage gewicht en het compacte ontwerp behouden zijn gebleven.

Dat is cruciaal op deze reis: in smalle canyons of op zanderige duinen is het wisselen van lenzen niet alleen lastig, maar soms simpelweg onmogelijk. De 25–200mm dekt vrijwel alle onderwerpen af, zonder concessies te doen aan de compositie of het risico te lopen dat er zand op de sensor komt door frequent lenswisselen.

Na aankomst in Las Vegas rijd ik met de huurauto direct naar Utah, naar het Grand Staircase–Escalante National Monument. Het is een enorm, grotendeels ongerept beschermd gebied dat op veel plaatsen alleen via onverharde wegen bereikbaar is.

De herfstkleuren zijn op hun hoogtepunt: felgele cottonwood-bomen steken prachtig af tegen de roodachtige canyonlandschappen. Precies dat wil ik vastleggen. Ik wissel vaak instinctief tussen weidse landschapsopnamen en rustigere detailbeelden van de bomen. Het grote brandpuntsbereik helpt me om snel beslissingen om te zetten in beelden en in de flow te blijven.

Verder naar het noorden, in de buurt van Capitol Reef National Park, verandert het landschap abrupt. Grijsblauwe Badlands strekken zich voor me uit met surrealistische geologische formaties, als een decor van een andere wereld. Het is geen toeval dat een van de meest spectaculaire uitzichtpunten hier Moonscape Overlook heet. Het landschap doet werkelijk denken aan een maanlandschap.

De fotografische mogelijkheden zijn bijna eindeloos – en bijna overweldigend. Het vroege ochtendlicht verandert van minuut tot minuut: soms zacht en diffuus, soms hard en contrastrijk. Met de 25–200mm kan ik deze wisselende stemmingen flexibel vastleggen zonder kostbare tijd te verliezen aan lenswissels – van uitgestrekte panorama’s tot grafische details van erosiepatronen. Fotografisch gezien is dit het meest intense deel van mijn reis.

Op eerdere reizen, zoals naar de Atacama-woestijn, heb ik al fascinerende, kale landschappen gezien. Maar hier word ik gegrepen door het sterke contrast: ruwe, blauwachtige rotsen naast de verzadigde herfstkleuren van de bomen, die pure levenskracht uitstralen. Ik ben volledig betoverd en zou hier voor altijd kunnen blijven. Maar de reis gaat verder. Ik laat de dramatische monolieten, de verlaten vlaktes en de uitbundig bloeiende planten achter me.

De route voert me door Monument Valley en verder naar Arizona. Mijn focus ligt nu op de slot canyons – de smalle, diepe rotskloven. Ik sla bewust de bekende Upper Antelope Canyon over, omdat het daar te druk is en de begeerde zonnestralen – de spectaculaire lichtbundels – toch alleen tussen mei en september te zien zijn. In plaats daarvan kies ik voor de minder bekende Antelope Canyon X.

Zoals alle delen van Antelope Canyon is ook dit gebied alleen toegankelijk met een lokale Navajo-gids. Ik kies voor een speciale fotografietour die aanzienlijk meer tijd biedt dan de standaard rondleidingen.

De vloeiende zandstenen wanden bieden een enorme variatie aan motieven. In nauwe passages is een groothoek essentieel; op andere plekken vragen sterkere compressie en geïsoleerde scènes juist om het telebereik. De 25–200mm is hier ideaal, omdat de paden zo smal zijn dat je nauwelijks met een rugzak doorheen komt – laat staan dat je een lens zou willen wisselen.

Na een korte omweg naar het prachtige Zion National Park brengt het laatste deel van de reis me naar Death Valley. Ook al is het al november, de vallei doet haar naam eer aan. Overdag is de hitte nog steeds intens en het verkennen van de duinen in het zand is uitputtend. Wie Death Valley National Park uitgebreid fotografisch wil ontdekken, wordt daarom aangeraden dit in de koelere wintermaanden tussen december en februari te doen.

Mijn fotografische opbrengst op de eerste dag is nogal ontnuchterend. Ondanks de hitte loop ik de duinen op en af om goede composities te vinden, weg van de sterk belopen hoofdsporen. Het blijft een uitdaging om overtuigende motieven te vinden.